به نام تنها پناه آشفتگان ديار سرنوشت تقديم به تمامي آناني كه هنوزهم تكه اي از آسمان در چشمانشان جرعه اي ازدريادردستانشان وتجسمي زيباازخاطره ايثارگل هاي سرخ درمعبد ارغواني دل هايشان به يادگارمانده است. نخستين چكه ناودان بلنديك احساس را در قالب كلامي ازجنس تنفس باغچه هاي معصوم ياس به روي حجم سپيديك دفتر مي ريزم وآن را بالهجه همه پروانه صفت هاي اين گيتي بي انتها به آستان نيلوفري تمامي دل هاي زلال هديه مي كنم. در پناه خالق نيلوفرها مهربان وشكيبا بمانيد.